Chapter 30 - Job

1 But now they that are younger than I have me in derision, whose fathers I would have disdained to have set with the dogs of my flock.1 Nguni't ngayo'y silang bata kay sa akin ay nagsisitawa sa akin, na ang mga magulang ay di ko ibig na malagay na kasama ng mga aso ng aking kawan.
2 Yea, whereto might the strength of their hands profit me, in whom old age was perished?2 Oo, ang kalakasan ng kanilang kamay, sa ano ko mapapakinabangan? Mga taong ang kalusugan ng gulang ay lumipas na.
3 For want and famine they were solitary; fleeing into the wilderness in former time desolate and waste.3 Sila'y lata sa pangangailangan at sa kagutom; kanilang nginangata ang tuyong lupa, sa kadiliman ng kasalatan at kapahamakan.
4 Who cut up mallows by the bushes, and juniper roots for their meat.4 Sila'y nagsisibunot ng mga malvas sa tabi ng mabababang punong kahoy; at ang mga ugat ng enebro ay siyang kanilang pinakapagkain.
5 They were driven forth from among men, (they cried after them as after a thief;)5 Sila'y pinalayas mula sa gitna ng mga tao; sila'y sumisigaw sa likuran nila, na gaya ng sa likuran ng isang magnanakaw.
6 To dwell in the clifts of the valleys, in caves of the earth, and in the rocks.6 Upang sila'y magsitahan sa nakatatakot na mga libis, sa mga puwang ng lupa, at ng mga bato.
7 Among the bushes they brayed; under the nettles they were gathered together.7 Sa gitna ng mabababang punong kahoy ay nagsisiangal; sa ilalim ng mga tinikan ay nangapipisan.
8 They were children of fools, yea, children of base men: they were viler than the earth.8 Mga anak ng mga mangmang, oo, mga anak ng mga walang puring tao; sila'y mga itinapon mula sa lupain.
9 And now am I their song, yea, I am their byword.9 At ngayon ay naging kantahin nila ako, Oo, ako'y kasabihan sa kanila.
10 They abhor me, they flee far from me, and spare not to spit in my face.10 Kanilang kinayayamutan ako, nilalayuan nila ako, at hindi sila nagpipigil ng paglura sa aking mukha.
11 Because he hath loosed my cord, and afflicted me, they have also let loose the bridle before me.11 Sapagka't kinalag niya ang kaniyang panali, at pinighati ako, at kanilang inalis ang paningkaw sa harap ko.
12 Upon my right hand rise the youth; they push away my feet, and they raise up against me the ways of their destruction.12 Sa aking kanan ay tumatayo ang tanga; itinutulak nila ang aking mga paa, at kanilang pinapatag laban sa akin ang kanilang mga paraan ng paghamak.
13 They mar my path, they set forward my calamity, they have no helper.13 Kanilang sinisira ang aking landas, kanilang isinusulong ang aking kapahamakan, mga taong walang tumulong.
14 They came upon me as a wide breaking in of waters: in the desolation they rolled themselves upon me.14 Tila dumarating sila sa isang maluwang na pasukan: sa gitna ng kasiraan ay nagsisigulong sila.
15 Terrors are turned upon me: they pursue my soul as the wind: and my welfare passeth away as a cloud.15 Mga kakilabutan ay dumadagan sa akin, kanilang tinatangay ang aking karangalan na gaya ng hangin; at ang aking kaginhawahan ay napaparam na parang alapaap.
16 And now my soul is poured out upon me; the days of affliction have taken hold upon me.16 At ngayo'y nanglulupaypay ang aking kaluluwa sa loob ko; mga kaarawan ng pagkapighati ay humawak sa akin.
17 My bones are pierced in me in the night season: and my sinews take no rest.17 Sa gabi ay nagaantakan ang aking mga buto, at ang mga antak na nagpapahirap sa akin ay hindi nagpapahinga.
18 By the great force of my disease is my garment changed: it bindeth me about as the collar of my coat.18 Sa matinding karahasan ng aking sakit ay nagiging katuwa ang aking suot: tumatali sa akin sa palibot na gaya ng leeg ng aking baro.
19 He hath cast me into the mire, and I am become like dust and ashes.19 Inihahagis niya ako sa banlik, at ako'y naging parang alabok at mga abo.
20 I cry unto thee, and thou dost not hear me: I stand up, and thou regardest me not.20 Ako'y dumadaing sa iyo, at hindi mo ako sinasagot: ako'y tumatayo, at minamasdan mo ako.
21 Thou art become cruel to me: with thy strong hand thou opposest thyself against me.21 Ikaw ay naging mabagsik sa akin: sa pamamagitan ng kapangyarihan ng iyong kamay ay hinahabol mo ako.
22 Thou liftest me up to the wind; thou causest me to ride upon it, and dissolvest my substance.22 Itinataas mo ako sa hangin, pinasasakay mo ako roon; at tinutunaw mo ako sa bagyo.
23 For I know that thou wilt bring me to death, and to the house appointed for all living.23 Sapagka't talastas ko na iyong dadalhin ako sa kamatayan, at sa bahay na takda sa lahat na may buhay.
24 Howbeit he will not stretch out his hand to the grave, though they cry in his destruction.24 Gayon man ang isa ay di ba naguunat ng kamay sa kaniyang pagkahulog? O sa kaniyang kasakunaan kung kaya sisigaw ng tulong?
25 Did not I weep for him that was in trouble? was not my soul grieved for the poor?25 Hindi ko ba iniyakan yaong nasa kabagabagan? Hindi ba ang aking kaluluwa ay nakikidamay sa mapagkailangan?
26 When I looked for good, then evil came unto me: and when I waited for light, there came darkness.26 Pagka ako'y humahanap ng mabuti, ang kasamaan nga ang dumarating: at pagka ako'y naghihintay ng liwanag ay kadiliman ang dumarating.
27 My bowels boiled, and rested not: the days of affliction prevented me.27 Ang aking puso'y nababagabag at walang pahinga; mga araw ng kapighatian ay dumating sa akin.
28 I went mourning without the sun: I stood up, and I cried in the congregation.28 Ako'y yumayaong tumatangis na walang araw; ako'y tumatayo sa kapulungan at humihinging tulong.
29 I am a brother to dragons, and a companion to owls.29 Ako'y kapatid ng mga chakal, at mga kasama ng mga avestruz.
30 My skin is black upon me, and my bones are burned with heat.30 Ang aking balat ay maitim, at natutuklap, at ang aking mga buto ay nagpapaltos.
31 My harp also is turned to mourning, and my organ into the voice of them that weep.31 Kaya't ang aking alpa ay naging panangis, at ang aking flauta ay naging tinig ng umiiyak.