Chapter 14 - Job

1 Man that is born of a woman is of few days, and full of trouble.1 Taong ipinanganak ng babae ay sa kaunting araw, at lipos ng kabagabagan.
2 He cometh forth like a flower, and is cut down: he fleeth also as a shadow, and continueth not.2 Siya'y umuusli na gaya ng bulaklak, at nalalagas: siya rin nama'y tumatakas na gaya ng anino, at hindi namamalagi.
3 And dost thou open thine eyes upon such an one, and bringest me into judgment with thee?3 At iyo bang idinidilat ang iyong mga mata sa isang gaya nito, at ipinagsasama mo ako upang hatulan mo?
4 Who can bring a clean thing out of an unclean? not one.4 Sinong makakakuha ng malinis na bagay sa marumi? wala.
5 Seeing his days are determined, the number of his months are with thee, thou hast appointed his bounds that he cannot pass;5 Yayamang ang kaniyang mga kaarawan ay nangapasiyahan, ang bilang ng kaniyang mga buwan ay talastas mo, at iyong hinanggahan ang kaniyang mga hangganan upang huwag siyang makaraan;
6 Turn from him, that he may rest, till he shall accomplish, as an hireling, his day.6 Ilayo mo sa kaniya ang iyong paningin, upang siya'y makapagpahinga, hanggang sa maganap niya, na gaya ng isang magpapaupa, ang kaniyang araw.
7 For there is hope of a tree, if it be cut down, that it will sprout again, and that the tender branch thereof will not cease.7 Sapagka't may pagasa sa isang punong kahoy, na kung ito'y putulin, ay sisibol uli, at ang sariwang sanga niyaon ay hindi maglilikat.
8 Though the root thereof wax old in the earth, and the stock thereof die in the ground;8 Bagaman ang kaniyang ugat ay tumanda sa lupa, at ang puno niyao'y mamatay sa lupa;
9 Yet through the scent of water it will bud, and bring forth boughs like a plant.9 Gayon ma'y sa pamamagitan ng amoy ng tubig ay sisibol, at magsasanga na gaya ng pananim.
10 But man dieth, and wasteth away: yea, man giveth up the ghost, and where is he?10 Nguni't ang tao ay namamatay at natutunaw; Oo, ang tao ay nalalagutan ng hininga, at saan nandoon siya?
11 As the waters fail from the sea, and the flood decayeth and drieth up:11 Kung paanong ang tubig ay lumalabas sa dagat, at ang ilog ay humuhupa at natutuyo;
12 So man lieth down, and riseth not: till the heavens be no more, they shall not awake, nor be raised out of their sleep.12 Gayon ang tao ay nabubuwal at hindi na bumabangon: hanggang sa ang langit ay mawala, sila'y hindi magsisibangon, ni mangagigising man sa kanilang pagkakatulog.
13 O that thou wouldest hide me in the grave, that thou wouldest keep me secret, until thy wrath be past, that thou wouldest appoint me a set time, and remember me!13 Oh ikubli mo nawa ako sa Sheol. Na ingatan mo nawa akong lihim hanggang sa ang iyong poot ay makaraan, na takdaan mo nawa ako ng takdang panahon, at iyong alalahanin ako!
14 If a man die, shall he live again? all the days of my appointed time will I wait, till my change come.14 Kung ang isang tao ay mamatay, mabubuhay pa ba siya? Lahat ng araw ng aking pakikipagbaka ay maghihintay ako, hanggang sa dumating ang pagbabago.
15 Thou shalt call, and I will answer thee: thou wilt have a desire to the work of thine hands.15 Ikaw ay tatawag, at ako'y sasagot sa iyo: ikaw ay magtataglay ng nasa sa gawa ng iyong mga kamay.
16 For now thou numberest my steps: dost thou not watch over my sin?16 Nguni't ngayo'y binibilang mo ang aking mga hakbang: hindi mo ba pinapansin ang aking kasalanan?
17 My transgression is sealed up in a bag, and thou sewest up mine iniquity.17 Ang aking pagsalangsang ay natatatakan sa isang supot, at iyong inilalapat ang aking kasamaan.
18 And surely the mountain falling cometh to nought, and the rock is removed out of his place.18 At tunay na ang bundok na natitibag, ay nawawala, at ang bato ay napababago mula sa kinaroroonan niyaon;
19 The waters wear the stones: thou washest away the things which grow out of the dust of the earth; and thou destroyest the hope of man.19 Inuukit ng tubig ang mga bato; tinatangay ng mga baha niyaon ang alabok ng lupa: sa gayon iyong sinisira ang pagasa ng tao.
20 Thou prevailest for ever against him, and he passeth: thou changest his countenance, and sendest him away.20 Ikaw ay nananaig kailan man laban sa kaniya at siya'y pumapanaw; iyong pinapagbabago ang kaniyang mukha, at iyong pinayayaon siya.
21 His sons come to honour, and he knoweth it not; and they are brought low, but he perceiveth it not of them.21 Ang kaniyang mga anak ay nagtataglay ng karangalan, at hindi niya nalalaman; at sila'y ibinababa, nguni't hindi niya nahahalata sila.
22 But his flesh upon him shall have pain, and his soul within him shall mourn.22 Nguni't ang kaniyang laman sa kaniya ay masakit, at ang kaniyang kaluluwa sa loob niya ay namamanglaw.